Kamerni teatar 55 počeo je s radom 7. marta 1955. godine u Sarajevu. Iako historija ove kuće nije iznimno duga, ”ona je nesumnjivo bogatija, atraktivnija i značajnija od decenija i decenija nečijeg rutinerstva, hladnog šematizma i bezbrižnog tavorenja”, kako je to primijetio jedan ugledni kritičar.

U stalnom kritičkom preispitivanju i u žaru traganja za drukčijim, neposrednijim i otvorenijim scenskim izrazom, događala su se, dakako, i lutanja, koja također nisu bila beskorisna i nakon kojih se Kamerni teatar 55, ponovo vraćao sebi, još maštovitiji i bolji, ne iznevjeravajući onaj profil kojeg je već u startu definirao njegov osnivač Jurislav Korenić (1914.-1974.) a koji je, na tragu novih teatarskih stremljenja u tadašnjoj Evropi, bio novost na prostorima bivše Jugoslavije i primjer kojeg su slijedili brojni teatri širom bivše države.

Tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu Kamerni teatar 55 je imao 28 premijera u okviru repertoara koji nije pravio kompromise s ideološkim, nacionalnim, vjerskim ili političkim uticajima.

To je vrijeme kada se u dramskoj umjetnosti formira novi vid dramaturgije, ”drama apsurda” ili “anti drama” ili “nova drama”. Otvarajući širom svoja vrata za naglašeno eksperimentiranje u teatru, za tekstove Beketa, Žarija, Ženea, Joneska, Švarca, Čehova… i čitavu plejadu autora čija je poetika u modernom teatru proizlazila iz “apsurdnog osjećanja života”, Kamerni teatar 55 je imao presudan uticaj na čitave generacije dramskih umjetnika koji su “pozornicu ring”, okruženu gledalištem, umjesto frontalnog tipa scene, sa nepremostivom “rampom”, prepoznali kao priliku za intimniju, prirodniju i iskreniju glumačku igru.

Danas, nakon gotovo šest decenija postojanja, Kamerni ima stalni ansambl od 19 glumaca, a na repertoaru još uvijek imaju fantastične predstave, među kojima treba istaknuti predstave: Žaba, Ljupaf, U Zvorniku ja sam ostavio srce svoje, Umri muški, Helverova noć…